FIRAT’ın reklamına mutlaka denk gelmişsinizdir… Alışveriş eden, birbirine SMS gönderen, eğlenen bir kalabalık gösteriliyor önce; sonra bu renkli(!) Dünya yerini tarımın, sanayinin ve galiba inşaat sektörünün terli havasına bırakıyor, en sonunda da, böylesine sosyal sorumlu bir reklamda eksik olmaması gereken bir Atatürk mesajıyla sona eriyor:

Evet; hesapsızca tüketim eleştirilecek bir şeydir… Ama reklamda önerilen türde üretim tapıcılığı da manyaklık değil mi? Hele, reklamdaki inşaat işçisi kadının halinde imrenilecek hiçbir şey göremiyorum. Tam tersine o yaşta bir kadının ağır inşaat işlerinde çalışmak zorunda kalması acı değil mi? Evet, üretelim, beyler, haklısınız, ama madem o kadar cevval sanayicilersiniz, kurun tesislerinizi, işletin sosyal güvenlik sistemini, ne torunlarıyla emeklilik günlerini geçirmesi gereken o kadıncağız inşaatlarda sürünsün, ne de çiftçimiz, köylümüz 30 yaşına varmadan yüzü güneşten kayışa dönüp sağlığını yitirmesin…

Pahalı takılara para ödemenin tek bir esprisi vardır: Gösteriş yapmak… Ezik tüketim cenneti Türkiye için de mükemmel bir formül bulunmuş. Taksitle pırlanta alışverişi. Düşünün, delikanlı “küçücük bir şeyle” kız arkadaşını mutlu ediyor. Ama daha taksidini bitiremeden ayrılıyor. Müstehaktır.

Bir şey daha: Şampuandan lüks tüketim vergisi alan sevgili devletim pırlantaya ne oranda KDV uyguluyor biliyor musunuz? 0%… Yazıyla sıfır, evet evet, SIFIR!

Her dönem milletvekili maaşlarıyla ilgili bir geyik çevrilir. Hak ediyorlar mı etmiyorlar mı kavgası edilir, sonuçsuz kalır. Milletvekili maaşları kendini halka kolay yoldan ısındırmak isteyen bazı milletvekilleri için de popülizm malzemesi oluyor; işte bakınız, yazın bir haftalık mesai karşılığı 25.000 YTL maaş almayı kendine yediremeyen vicdanlı milletvekillerimizi Milliyet haber yapmış:

3 aylık maaşın ödeme günü olan 15 Temmuz ile seçimin yapılacağı 22 Temmuz arasındaki bir haftalık mesai için 25 bin YTL almayı “içine sindiremeyen” milletvekilleri Zülfü Livaneli, Turhan Çömez, Ersin Arıoğlu, Cengiz Kaptanoğlu, Muharrem Eskiyapan, Memduh Hacıoğlu ve Hasan Özyer oldu

Halkın teveccühünü 25.000 YTL’ye mi almaya çalışıyorsunuz beyler? Kusura bakmayın, o paraya vermezler.

Bankaların kredi verme heveslerini bir anlam verebilmiş değilim. “Maaşınızın x katına kadar…” dye başlayan kredi reklamlarıyla dolup taşıyor her yer. Bankerle bonkör arasındaki ayrımı kaldıran nedir? Bu kolaylık sizin de gözünüzü korkutmuyor mu? Son on yılda birbiri arkasına iki korkunç kriz görmüş bir ülkeyiz. Kredi kartı borçları yüzünden aileler dağıldı. En azından şöyle düşünüyorum: Bankalar, kredi vermek için gösterdikleri çabanın en az yarısını mevduat toplamak için de harcıyor olmalı değil mi? İşin mantığı bu değil mi? Ama galiba bizde öyle olmuyor; bankalar aracı kurum gibi yurtdışından aldığı krediyi içeride dağıtıp faiz farkından komisyon toplamaya çalışıyor. En sonunda ne olacağını hayal bile edemiyorum.